Beacon Chat
چتی که از ساختمان بیرون نمی‌رود — یک سرور روی شبکهٔ شما، یک مرورگر روی دستگاه بقیه، و ذخیره‌ای هیچ‌جای دیگر
یک سرور چت برای یک اتاق، یک خانه، یا یک gathering آفلاین — یک ماشین روی شبکه، بقیه مرورگر را باز می‌کنند.
چیست
موقعیت‌هایی هست که فرستادن یک پیام از سرورهای کس دیگر کار درست نیست. نه غیرقانونی، نه خجالت‌آور — فقط برای آن موقعیت غلط است. یک کارگاه در اتاقی با اینترنت ضعیف، یک دورهمی خانوادگی، جایی که گروه گفتگو نباید جایی دیگر آرشیو دائمی شود.
Beacon Chat روی شبکهٔ محلی اجرا می‌شود و همان‌جا تمام می‌شود. سرور را روی یک ماشین راه بینداز، بقیه روی همان وای‌فای آدرس را باز می‌کنند، و پیام‌ها بیرون نمی‌روند.
چه کار می‌کند
- پیام خصوصی بین هر دو نفر، که خصوصی می‌ماند.
- اتاق گروهی که می‌سازی، عضو اضافه می‌کنی و ترک می‌کنی.
- تصویر، ویدئو، صدا و فایل تا ۶۰ مگابایت.
- تاریخچهٔ ماندگار در SQLite، تا ری‌استارت گفتگو را از بین نبرد.
- حضور آنلاین و نشانگر تایپ، تا بدانیم چه کسی آنجاست.
- ویرایش و حذف پیام خودت، و ادمین‌ها می‌توانند پیام گروه را مدیریت کنند.
- خودش دوباره وصل می‌شود وقتی اتصال قطع شود، که بیشتر از آنچه به نظر می‌رسد اهمیت دارد.
- بدون حساب و بدون اینترنت. هیچ‌چیز از شبکه بیرون نمی‌رود.
اعداد
| ۶۰ مگابایت | حداکثر حجم آپلود |
| ۰ | سرویس بیرونی، ۰ نیاز به اینترنت |
| SQLite | کل تاریخچهٔ پیام روی دیسک |
چرا ارزش دیدن دارد
اتصال دوباره خودکار بخشی است که کار واقعی برد. چتی که بی‌سروصدا دیگر پیام نمی‌رساند بدتر از چتی است که به‌وضوح قطع شد، چون آدم‌ها فکر می‌کنند نادیده گرفته شدند. اینکه کلاینت متوجه سوکت مرده بشود، دوباره وصل شود، و بدون تکرار یا جابه‌جایی پیام‌ها ادامه دهد، یک ماشین حالت است و باید در حالت‌های کثیف درست باشد — لپ‌تاپ خواب می‌رود، گوشی شبکه عوض می‌کند، سرور زیر پایت ری‌استارت می‌شود.
موضع حریم خصوصی معماری است، نه یک تنظیم. هیچ سیستم حساب کاربری‌ای وجود ندارد، هیچ بازیابی رمزی، هیچ CDN فونت بیرونی، هیچ تحلیل‌گری. طراحی‌ای که چیزی برای نشت‌کردن ندارد آسان‌تر اعتماد می‌شود تا طراحی‌ای که سیاست حریم خصوصی دارد.
